ΜΕΣ ΤΑ ΒΑΘΚΙΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ

ΜΕΣ ΤΑ ΒΑΘΚΙΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ Μες τα βαθκιά γεράματα που κατεβαίνουν σιόνια που κατεβαίνουν καταχνιές θολούρες μες ταμμάθκια που ξαναγίνεσε μωρόν, που τα πολλά σου χρόνια, που τρεμουλλιάζουν οι αρμοί, τζιάλλα πολλά σημάδκια. Που κατεβαίνουν συννεφκιές, μες την καρκιάν σου μαύρες που τρέχουσιν ταμμάδκια σου,οι μύξες σου καπαλιν τζιαμέ θυμάσαι τζιέ λαλείς τα νιάτα να ξανάβρες μα φύαν τζιέν ηστρέφουντε που τζιυνουρκής τζιέ πάλιν. Τζιαμέ θυμάσαι τον Θεόν που πάης ν’ ανταμώσεις τζιέ σαν ταινία ρέσσουσιν στον νου σου, τα παλιά σου γιατί εφτασε η στιγμή τον λόον πον να δώσεις για τα καλά, τζιέ τα κακά, ούλλα τα καμωτά σου. Ο κοσμος εις τα νιάτα του, ούτε διανοήτουν οτι εν άρτει η στιγμή πουν να τα παραδώσει πως μια ολόκληρη ζωή έναν λεπτόν πως ήτουν για ούλα όσα έκαμεν τζιέ λόον εν να δώσει. Γιατί χαττήρκα εν έσιει, με στράταν να ποφύεις με πιερωμές ούτε πως εν να ποηρίσεις εν μια κορδέλλα η ζωή, ρολό τζιέ ποτυλίεις τζιό τ’ έκαμες ηγράφητα, πίσω σαν τα την γυρίσεις. Μένεις με στόμαν ανοιχτόν, τζιέ καρτεράς να κούσεις την καταδίκη του Θεού, είτε την βράβευσην του αν νέν κακά τα έργα σου, στην κόλαση να κρούσεις ή τζιέν καλά παράδεισον, κατα την βούλησιν του. Εσιετε πάντα κατά νούν, πρίν πιάσει τζιείνη πόρα κάμνε που πριν μες την ζωήν έργα καλά να μείνουν βοήθα κόσμον, ορφανά, σιηράτες καλή ώρα να τάσιεις αντιστάθμισμαν την πλάστιγκαν να κλίνουν. Να μεν κούσεις που του Θεού κατά την θείαν δίκη υπάγετε εξ εριστερών της γης καταραμένοι τζιέ με τα έργα τα καλά ποφεύκεις τζιν την φρίκην τζιέ περιμένεις να σου πει, δεύτε ευλογημένοι. Όσα κερτίσεις άδρωπε δαπάνω δα μεινίσκουν τα κρίματα σου μανιχά μόνον παίρνεις μαζί σου τους κόπους σου που μάζευκες άλλ’ έτοιμα τα βρίσκουν τζιέ σου δκυό πήχυς μοίζαρα τζιέ τα μαρτήματα σου...

Πετρής Ευαγγέλου Ξυλοφάγου τη 21.7.1983